arrow_drop_up arrow_drop_down

André Terink

Grondlegger van Power-Steering

Praktijk/consult/trainingen ervaring

Aangeboren gave

De magie van het leven zit in het anders kijken naar het leven.

33+ jaar consult/praktijk voering

Vanaf mijn 13e geef ik consulten, waarbij de maskers die voor gehouden worden komen te vervallen.

35+ jaar meditatie

Op mijn tiende begon ik met mediteren, op mijn 13e ervaarde ik mijn eerste moment van verlichting. Waarna ik er nog vele heb mogen ervaren.

25+ jaar workshops en trainingen

Op verzoek van vele ben ik mijn kennis gaan vormgeven in worskhops en trainingen. Die uiteindelijk samen komen in de Power-Steering leer.

2009 de naam Power-Steering

Tijdens een meditatie diep in het oerwoud van maleisie kwam de naam Power-Steering en hoe dit vorm te geven in een leer, tot me.

25.000+ clienten en cursisten begeleid

Het delen van ervaringen en kennis met anderen is mijn passie. Dankbaar om dit te kunnen doen.

Ik ken André als een fijn persoon en heb kennis mogen maken met zijn bewustwordingsinstituut “Power Steering”. De behandelingen, waarbij hij werkt in combinatie met de mind, body en soul, zijn uniek en erg prettig. Ik heb ook meerdere één- op één coachgesprekken gehad met André, in deze coachgesprekken is hij erg kundig, scherp, eerlijk, oprecht, helder en duidelijk. De inzichten die hij geeft, brengen mij iedere keer weer vooruit en dragen bij aan mijn spirituele groei. Ik ben blij dat ik André heb mogen ontmoeten als mens maar ook als spiritueel collega/leermeester, op naar nog vele mooie gesprekken!

Mijn verhaal in een notendop.

Na jaren van worstelen en ontkennen kom ik tot de conclusie dat mijn leven is voorbestemt. Alles wijst er namelijk naar dat ik mijn kennis, die ik vanaf mijn geboorte beschikbaar heb, moet delen. Ik hou niet zo van moeten, maar ik kan niet anders, want de drang om mijn kennis te delen met de wereld voelt als een must. Geen vervelend moetje hoor, kennisoverdracht is mijn grootste passie.... waarom zou dat zijn?? Wat ik lastig vind is om open met de wereld te delen wat ik mijn leven lang al weet. Dan komen gedachten voorbij als “wat zouden ze wel niet van me denken” “ze vinden me vast een ego” “wat als zij het niet zo zien”.... enz. enz. gedachten die niet helpen om mijn verhaal te delen. Toch ga ik het hier doen.. eng? ja zeer eng.

Mijn leven is voorbestemt omdat ik op zielsniveau een Meester ben. Op zielsniveau is iedereen een Meester, maar ik heb er blijkbaar voor gekozen om het bewustzijn van dit meesterschap te behouden in mijn menselijke vorm. Kortom ik ben bewuster dan meeste anderen van mijn Meesterschap, de werking van en energieen, de universele wetten en van nog veel meer. Dit zorgt ervoor dat ik de wereld niet alleen zie, zoals iedereen deze waarneemt maar ook in energie stromingen. Alles heeft een energie stroming, een matrix (raster), en elke energie kent zijn eigen frequenties.

Maar wat moet je met al deze kennis? Terwijl ik als mens dyslectisch ben, al mijn teksten moet laten checken en dubbel checken, daar vervolgens weer de energieen van moet checken omdat het veranderen van een komma invloed heeft op de energie van de tekst. Wat moet je ermee als je weet dat iemand aan je denkt? Dat als je op straat loopt, het verleden, het heden en de toekomst kan zien van de plek waar je loopt? Wat moet je ermee als je weet wie je die avond aanspreekt in de kroeg, waar het gesprek over gaat en welke richtingen het op kan. Wat heb je eraan dat je naast de aardse aanwezigheid ook in anderen subwerelden de aanwezigheden van zielen kan waarnemen?

Bijbel Psalmen boekje van vaderAls klein kind van een jaar of drie, liep ik door het huis met een oud Bijbel Psalmen boekje van mijn vader. Natuurlijk kon ik nog niet lezen, maar ik bladerde erdoor heen en sprak vreemde talen. Klanken die een soort van woorden vormde. Ik wist dat ik in gesprek was met andere dimensies en wezens die daarbij hoorde. Tegen mijn ouders zei ik dat ik Japans sprak. Wetende dat Japan een belangrijke rol zou gaan spelen in mijn leven, ivm karate. Als klein kind weet je dit alles op een ander level dan waar je aardse gedachte vorming is. Er is een verschil tussen het hogere denken en het duale denken. Het heeft me vele jaren gekost voor ik deze schakel en dit verschil begreep en nog worstel ik nog wel eens met de vertaling van het hogere denken naar het duale denken.

Ook als kind liep ik door de winkel van mijn ouders en sprak ik wel eens klanten aan. Dan vertelde ik iets over hun leven of dat hun vader, moeder of oma nog even wat wilde zeggen tegen ze. Niet beseffend dat deze personen overleden waren, waardoor er wel eens klanten hard zijn weg gelopen. Tenslotte zei ik dingen die ik niet kon weten. Ook gebeurde het wel dat ik een klant aanraakte en deze spontaan verlost werd van jaren lange fysieke klachten.

Het waarnemen van energieen en andere dimensies heb ik als kind niet als prettig ervaren. Natuurlijk zag ik zeker ook de mooie dimensies, zoals engelen, andere Meesters en hele mooie werelden. Maar deze dimensies stonden wat verder bij het fysieke energie frequentie weg. Waar ik echt moeite mee had, was de zogenoemde tussenwereld. De wereld waar “entiteiten” rond dwalen. Een wereld waar zielen gevangen zitten tussen leven en dood. Een wereld die we vaak verdomt realistisch verfilmt zien in horrors of vampier of ... films. Deze wereld kon ik fysiek voelen, wat inhoud dat ik ze letterlijk aan mijn lichaam kon voelen trekken, ze achter me kon zien staan als ik in de spiegel keek. Rechtstreeks zag ik ze wel, maar niet zo fysiek als dat wij mensen elkaar zien, via de spiegel kon ik dat wel zien. Vanuit mijn aardse kindszijn ontstond er een angst voor deze wereld, vanuit mijn meesterschap begreep ik wat er gebeurde en dat me niet kon overkomen. Dit gaf een conflict binnen mezelf waar ik het niet over kon hebben. Ik weet natuurlijk ook dat als ik deel wat ik waarneem, ze me direct opsluiten.

Ik wist dingen, voelde dingen en kon het niet altijd plaatsen in mijn kinderlijke gedachtestructuur. Zo wist ik dat een goeie vriend en werknemer van mijn vader, suïcide ging plegen. In ons laatste contact, weet ik dat ik hem aankeek en tegen hem zei “het is goed!”. Ik was toen ongeveer 8 jaar.

Mijn moeder was aan het herstellen van haar eerste zware nier operatie, ze had nl twee wandelende nieren. Mijn vader deed zowel de winkel als het leggen van tapijten, we hadden nl een woninginrichtingswinkel. Chris was vermist... ik weet nog goed dat ik met mijn broer en mijn moeder in de stacaravan op ruigenrode zaten. Dat de politie mijn vader en anderen druk aan het zoeken waren. Dit terwijl ik al lang wist dat Chris er niet meer was, tenslotte stond die voor mijn neus in de caravan. Het was super slecht weer en ik wist niet wat ik ermee aan moest. Ik begreep niet dat niemand zag wat ik zag, dat ik niet kon vertellen wat ik waarnam en dat mensen niet begrijpen hoe dingen werken.

Op school, moest ik na mijn inziens onzinnige dingen leren. Dingen waar het leven totaal niet over gaat. Ik zat op een christelijke basis school, waar we dagelijks stukken uit de bijbel voor gedragen kregen. Al deze verhalen..... ze kloppen ergens wel maar ook zo niet. Ik weet nog dat ik met regelmaat zei, dat ik de bijbel wel ging herschrijven en mensen uit zou leggen waar het nu echt om ging. Dit zijn van die uitspraken die je doet, en nooit meer vergeet.. haha. Misschien een leuk project voor als ik met pensioen ben.

Mijn moeder was dus erg ziek en in een jaar twee erg zware operaties gehad. Ze had een overleving kans van 20%. Mijn vader kon hier maar lastig mee om gaan. Toen Chris ook nog eens weg viel, was het teveel voor hem. Het bedrijf liep achteruit en net voor faisement van de hand gedaan. Mijn vader is toen gevlucht in de drank en is daaraan overleden op zijn 41ste, ik was toen tien jaar. Mijn moeder was nauwelijks hersteld maar moest weer gaan werken om voldoende inkomen te genereren.

Dit maak je mee als kind, en tegelijkertijd weet je vanuit het Meesterschap dat het allemaal goed is. Dat alles gaat zoals het moet gaan en toch in de aardse gedachte ging ik frustreren, ik snapte het niet. Na het overlijden van mijn vader, op mijn tiende ben ik karate gaan doen. Tegelijk met karate wist ik dat mediteren daarbij hoorde. Dit ben ik dan dagelijks gaan doen, elke dag een uur op mijn bedje, zitten en nergens aan denken.

Momenten waar ik in mijn aardse gedachte meer afstemming kreeg met de verschillende dimensies die ik waar kon nemen. Ik weet dat er nog vele dimensies zijn die ik niet kan waarnemen (gelukkig, heb mijn handen al vol... haha.).

Na een aantal jaren van mediteren viel ik door een soort van denk sluier. Een moment dat als een verlicht moment wordt gezien. Een moment van ultieme rust, sereniteit en Meesterschap. Nu kon ik altijd al bij deze staat van zijn, alleen moest ik daar voor schakelen. Hiermee bedoel ik dat ik uit mijn duale gedachte moest om in deze staat van Zijn te kunnen komen. Het zijn voor mij twee werelden die tegelijkertijd bestaan, waar ik met mijn bewustzijn tussen kan schakelen.

Dit moment van mediteren was een moment waarin deze twee werelden samen kwamen elkaar even raakte en een werden. Een subliem moment. Het was dat moment dat ik op beide levels wist dat ik voorbestemd was om mijn kennis over te dragen.

Vanaf dat moment ben ik ook meer mensen gaan behandelen met energieen, noem het het geven van healingen. Daar op volgde chemometrie sessies, waarbij je van spullen of foto’s informatie geeft aan mensen vanuit genezijde. Ook benaderd en mee geholpen aan opsporingen van vermiste personen, in samenwerking met politie en justitie.

Mijn eerste workshop die ik gaf, toen was ik ongeveer 19 jaar. Dit was aan mensen die al jaren spirituele praktijken voerde. Een dag waarbij ik super verbaast was, over hoe weinig zij wisten over de werking van energie en hoe hiermee om te gaan. Mijn verwachtingen strookte duidelijk niet met de werkelijkheid.

Het was een paar jaar later dat ik een workshop had ontwikkeld “the pillar of light”. Deze basis tool was erg succesvol. Mensen vanuit heel europa kwamen naar deze workshops toe. Als jong mannetje die de menselijke gedachte structuur nog onvoldoende kende, viel ik in de valkuil van ego. Mensen plaatste me op een voetstuk en ik ging daar in mee, nederigheid was niet iets wat ik op dat moment kende. Tenslotte werkte ik met de verlichte Meesters, en was er zelf ook een van.

Op een moment werdt ik hiervan terug gevloten en kwam tot besef dat ik niet juist bezig was. Mijn intenties waren juist, daar lag het niet aan, alleen daar waar ik mezelf plaatste klopte niet meer. Ik ben toen gestopt met het verzorgen van deze workshops.

Ik ben me letterlijk gaan afsluiten voor de verschillende werelden en ben een soort van onder gedoken. Ben toen gaan werken in de psychiatrische zorg, als begeleider in de nachtdiensten. Na een paar jaar, gaf ik een karate training in de bergen van Oostenrijk. Waar ik met een oefening door mijn knie ging. Later bleek dat ik mijn kruisband had afgescheurd. Op het moment dat ik door mijn knie ging, besefte ik dat ik mezelf niet kon verlogennen waardoor ik wist dat ik het sprirituele weer op moest pakken. Tenslotte moet je doen waar je voor voorbestemd bent.

André met energie aan het werk.Vanaf dat moment ben ik weer langzaam gaan beginnen met het vorm geven van mijn zienswijze en spiritualiteit. Hoe ik energieen zie en waarneem. Ik ben de energetische hoofdstromingen die ik waarneem gaan optekenen en heb een mannier ontwikkeld om deze te kunnen stimuleren. In eerste instantie een healing opleiding/training opgezet. Door de loop van de jaren heen, bleek dat het veel meer te maken heeft met je bewustzijn en dat alles al energie is. Uiteindelijk een opleiding uitgeschreven die drie jaar duurt. Waar in ik veel kennis overdraag.

Na het geven van verschillende opleidingsgroepen besefte ik dat er nog zoveel meer te delen viel. Er was ook vraag van mijn cursisten om verder te gaan in deze ontwikkeling. Hierdoor heb ik nog eens drie jaar aan opleiding uitgeschreven. En nog is er zoveel wat ik nog niet heb kunnen overdragen. Er liggen nog zeker dertig trainingen op het zolder waar het de tijd nog niet voor is om te delen met de wereld.

Maar goed, ik ben dus voorbestemd.... tenminste zo ervaar ik het en ik durf er nu voor uit te komen. En ja ik ben een spiritueel Meester, die de aardste dimensies nog zeker niet Meester is. Ik leer elke dag en daar ben ik erg dankbaar voor.

Geen moment gaat voorbij of ik zie de meester in de ander. De kassa juffrouw is letterlijk mijn leermeester. Vraag is of ik altijd luister... haha. Het is ook juist dit Meesterschap wat ik in anderen waarneem wat me drijft om mensen te begeleiden om hiervan bewust te worden. Noem het Meesterschap, Zielskwaliteiten, Potentie of Gave, het gaat mij erom dat mensen de ware kracht van zichzelf gaan zien en hier vorm aan geven in hun leven. Dit is de ware essentie van het leven, na mijn inziens.


Het optekenen van wat ik qua energie stromingen waarneem en deze overdragen aan anderen, heeft me door de jaren heen geleert dat het niet alleen om deze energie stromingen gaat, dat juist ook de menselijke gedachteprogrammeringen en het fysieke lichaam een onlosmakende rol spelen in het gehele proces. 

Na het overleiden van mijn moeder in 2009, ben ik met mijn broer een maand op reis geweest. We hadden onze moeder beloofd dat wij samen een maand op reis zouden gaan ter nagedachtenis van haar. Het was een betovende reis met voor mij een ultiem hoogte punt midden in de oudste jungle van de wereld, tamanegara. Tijdens een overnachting in de olifantengrot, een dag lopen de jungle in. Ben ik gaan mediteren, deze meditatie was er eentje zoals ik die nog niet eerder zo beleeft had.

In deze meditatie kreeg ik een soort van visioen. In enkele momenten werd er een film afgespeeld over hoe en wat ik vorm mag/kan geven in en wat ik achter mag laten voor de Wereld na mij. De naam Power-Steering kwam ook duidelijk naar voren en vanaf dat moment streef ik dit visioen na.

Mijn leringen heb ik samen gevoegt en de naam Power-Steering gegeven. Wetende dat er nog veel inzichten en leringen door de komende jaren toegevoegd zullen worden. Het vorm geven van Power-Steering is elke dag weer een uitdaging die ik graag aan ga. Ik ben een man met een missie, een doel, een visie. Heb duidelijk voor ogen waar het naartoe gaat. 

De kern van dit alles is dat de mensen bewust worden van de diepste potentie die in hun schuilt en dat ze die in hun leven vorm kunnen geven. Dit leid altijd tot een passievol bestaan. Als iemand zijn met passie zijn leven leeft, is die veerkrachtiger, empatischer, liefdevoller en vergeving gezinder. Dit draagt bij aan een menselijke ontwikkeling die hebzucht, wraak, gewin ten koste van anderen en machtsmisbruik reduceert en daarmee de mogelijkheid schept op een harmonieuzere samenleving. 

Hier weid ik mijn leven aan! Kan je hier ook achter staan?

Kijk dan of je Power-Steering bij je past en help met het oversprijden en uitdragen hiervan. 

Mijn Karate ervaring

35+ jaar Kyokushin karate

Op mijn tiende begronnen en door de jaren heen de wereld over gereist om traingen te ervaren en te geven.

25+ jaar Kyokushin karate (international) docent

Als een van werelds jongste Sensei's, heb ik kennis mogen overdragen in vele dojo's en in nationale en internationalekampen.

15 jaar bestuurslid en hoofddocent Budo Kai Tora Tora

Op zijn sterfbed vroeg mijn Sensei (sensei Lumalessil), of ik zijn dojo wilde voortzetten. Dit heb ik voor 15 jaar gedaan in de vorm van een vereniging. 

5 jaar NKKO (erkent door noc/nsf) Wedstrijdcommissie

Mede organisator en coordinator van Nationale en Internationale tournooien.

25+ jaar ervaring als internationaal hoofdscheidsrechter

Van clubkampioenschappen tot op Wereld niveau.

NKKO Bestuurslid

3 jaar algemeen bestuurslid van de NKKO geweest.